vrijdag 28 oktober 2011

Tijdmachine: De dag van Heeten

We stappen even in de tijdmachine, en ik wil je graag meenemen naar een week geleden. Een week terug was ik te druk om deze weblog met goed fatsoen te vullen met mijn gezwets in de ruimte. Dus vandaar dat ik via de tijdmachine, jou als lezer terug mee wil nemen naar vorige week.


Vrijdag 21 oktober 2011: De dag van Heeten



Vanmorgen liep al weer erg vroeg, namelijk om 5:00 uur, de wekker af in huis. Voorlopig de laatste keer dat ik zo belachelijk vroeg mijn bed uit ga. Normaal gesproken is het voor mij dan nog midden in de nacht namelijk. Maar goed, ook deze keer ben ik snel wakker, en na de routine van de morgen ben ik weer met de Blauwe Bolide onderweg naar Raalte. En zoals het hoort pak ik de handbike uit het schuurtje en kijk heel snel na of alles werkt en alles klopt. Iets te snel blijkt later deze dag, maar gelukkig heeft het vergeten van de ventieldopjes geen nare gevolgen deze dag. Vandaag begint koud maar droog en het belooft mooi weer te worden, dus ik heb er helemaal zin in.

Alvorens de tent binnen te racen zet ik koers naar het mobiele toilet. Niet mijn hobby dat klimmen en klauteren, maar wat moet dat moet. Net tegen half 8 kom ik de tent in rollen. Geen tijd voor koffie en de krant want we worden vrijwel meteen uitgezongen voor de laatste start van de Sw4D. Dat van die krant is achteraf erg jammer, want Gerard de journalist van de Stentor heeft een ontzettend mooi stuk over mij en Annie geschreven. Dat zal ik gedurende de dag om mij heen te horen krijgen. Einde van de dag lees ik het zelf ook, en het is helemaal leuk om het eigen verhaal zo terug te zien met foto en al. Nog net voor de start kan ik Jannie een klein kompas geven als kleine blijk van waardering. Immers kun je elkaar op meest vreemde momenten kwijt raken overdag. Nog even wat foto's van de start geknipt, en na de knip in de kaart naar buiten gerold. Weer braaf over de stoep met de wandelaars mee rollen. De route van vandaag was niet al te moeilijk met veel onbegaanbare paden voor mij. Dus ik heb Annie vrij snel vooruit laten rollen, en heb haar niet meer terug gezien vandaag. Al snel liep ik al weer op met Jannie en Appie, en ik had het alleen maar koud ondanks mijn extra warme jack, handschoenen, sportsokken en dergelijke.... Gezellig pratend over van alles en nog wat naderen we al weer de eerste rust van de dag. Ik ga even uit de handbike, loop mijn voeten een beetje warm, neem wat te eten en ga snel weer de weg op in de hoop Jannie en Appie bij te halen en weer verder te kletsen als het even kan.

Op weg nader ik al snel de splitsing op het einde van de Bokkkelerweg. Nog wat wazig van een te kort aan energie (=hongerklop??...) zie ik dat de 40Km naar rechts gaan en de 30 Km laar links. “Dat staat goed aangegeven.”: denk ik nog om vervolgens de bocht naar links in te zetten. Het wordt lichter onderweg, en ik geniet van het lekkere weer en rol lekker door. Kom een verhard zandpad tegen, en zie dat al een leuke eerste 'uitdaging' van de dag, om vervolgens lekker door te rollen. Pas na een leuk weggetje vol bochten en bomen gaat de route een graslans in waar ik onmogelijk overheen rol. Hier sta ik even na om de volgende strategie te bepalen, en zie mezelf in gedachten naar links de bocht inzetten waar ik rechts had moeten gaan. Ik kijk nog even voor de zekerheid op de routebeschrijving, maar dit is overbodig. Beetje balend van mijn eigen stomme fout ga ik weer terug naar het punt waar het fout ging, en rol over de eerste uitdaging terug. Daar waar het fout ging eet ik nog een extra energie-bom en rol leuk verder, en er lopen zowaar wandelaars op de route. Het was net heerlijk rustig hoor, maar ja, zo is vertrouwder, maar wat een domme actie zeg!

Verderop op de boxbergerweg waar de route een zandpad in gaat dreig ik weer de fout in te gaan, maar deze keer word ik gered door de route-uitzet-ploeg welke mij de goede kant op stuurt, en zo kom ik niet alleen wandelaars tegen later, maar ook kom ik spoedig bij rustpunt twee: De Lepelaar! Van hieruit word ik om de tuin geleid om niet weer in een onbegaanbaar bosbad geparkeerd te staan, en dus rechtdoor, de weg volgen tot de rotonde -kan heeeel lang duren- daar linksaf, en dan rechtdoor....... Nou, ik ben inderdaad heeeeel lang doorgereden en kwam op de rotonde bij Dieperveen, ging daar linksaf. Bij een tuinwinkel even gevraagd of ik een sanitair probleem op mocht lossen, en als dank de eerste plant van de dag in de tas gestopt. Toen rechtdoor het bos in gegaan, maar ik kwam er al snel achter dat ik hier niet goed zat. En voor de eerste en de laatste keer hen ik Ben moeten bellen om te vragen waar ik heen moest. Het was niet moeilijk maar wel weer een lang end. Zo kwam ik bij NUNU. Na de knip ben ik nog even naar binnen gewandeld, maar ik zag niet wat ik zocht. Buiten het extra jack uitgedaan want het was lekker warm buiten. Snel weer op weg gerold op weg naar Heeten toe! De teller stond al op dik 30kilometer, dus dat beloofde weer extra kilometers deze slotdag.

Vanaf NUNU was de route voor mij goed te volgen, en wat kletsend met de ene wandelaar en de andere wandelaar ben ik door gerold over wat uitdagingen heen welke te doen waren. Heb bijna geen omwegen hoeven maken, en het was allemaal goed te doen met hier en daar gezond verstand en de routebeschrijving lezen :-) Bij Rustpunt Reimink ben ik niet gestopt, en ben vrolijk door gerold door het bos heen. Erg mooi, en genoten van deze omgeving en de mooie wandelpaden. En zo naderde ik ook Heeten. Op het mooie rustpunt heb ik wel een poos stil gestaan, even de regenbroek uit, en mij klaar gemaakt voor de laatste etappe naar Raalte toe. De koffie smaakte me goed, en helemaal fris en fruitig begon ik aan de laatste kilometers naar Raalte toe. In deze etappe heb ik nog wat kleine ommetjes moeten nemen, maar de route was zonder problemen te volgen en zat nog vol leuke uitdagingen.

De laatste rust was de mobiele post. Hier heb ik nog even snel wat gegeten en gedronken waarna ik verder gegaan ben naar Raalte toe. Hier wachtte nog een laatste uitdaging: De Harinkdijk. Een mooi bereden zandpad met wat groen en zo met hier en daar een modderpoeltje. Gelukkig goed overheen te rollen, maar wel een echte uitdaging. Aan de overkant van het kanaal lag een verhard fietspad, maar deze heb ik niet genomen. Scholieren die vanuit Raalte naar huis fietsten schreeuwden ons toe dat we de laatste kilometers in gingen. Een paar riepen dat ze het zoals ik ook wel konden. Bij deze daag ik ze uit om volgend jaar ook 40 kilometer rollend deel te nemen. Eens kijken hoe het dan afgaat. Kan ik ook eens een keertje lachen namelijk :-)

Zo kwam ik Raalte binnen rollen. Mijn ouders waren daar om mij binnen te halen, en in het centrum van Raalte was het een gezellig wandelfeest. Veel mensen feliciteerden me en spraken me aan vanwege het stuk in de krant. Het was heerlijk om zo binnen te komen. Onderweg werd ik gevraagd of ik tot de huldiging nog even in de tent wilde blijven.

Na de rode loper, en het ophalen van de medaille in de tent waren er veel mensen die mij feliciteerden en aanspraken. Ook veel wandelaars waar ik alle dagen mee had opgelopen. Binnen een paar dagen voelt het als een familie bijna. Van de burgemeester van Raalte kreeg ik een bos bloemen aangeboden. Dit omdat het rollen best een bijzondere prestatie is. En met deze mooie bos bloemen, en een hele ervaring rijker ben ik naar huis gegaan.

Voor de verandering hoefde de wasmachine niet aan voor de volgende dag. Kon ik bij mijn ouders aanschuiven aan tafel en, om vervolgens naar huis te gaan en in diepe slaap te vallen.