donderdag 27 oktober 2011

Tijdmachine: De dag van Luttenberg

We stappen even in de tijdmachine, en ik wil je graag meenemen naar een week geleden. Een week terug was ik te druk om deze weblog met goed fatsoen te vullen met mijn gezwets in de ruimte. Dus vandaar dat ik via de tijdmachine, jou als lezer terug mee wil nemen naar vorige week.


Donderdag 20 oktober 2011: De dag van Luttenberg


Vanmorgen liep net als voorgaande dagen om 5:00 uur de wekker af! Nog een paar dagen, en het gaat routine worden: koffie zetten, broodje smeren, aankleden, bidons vullen,de laatste dingen in de tas duwen, Diesel uitlaten en tegelijkertijd het broodje eten, tanden poetsen en als laatste met de 'Blauwe Bolide' naar Raalte rijden. Het is erg druk met allemaal voertuigen op de weg welke wel op auto's lijken. Moeten die allemaal naar Raalte toe om daar te gaan wandelen? Iets voor 7 uur ben ik bij de handbike, en het ziet er naar uit dat het regenen gaat. Echter neem ik de gok door snel de tas achterop de handbike te mikken en vlot naar de tent op de domineeskamp te rollen. Dit blijkt een verkeerde beslissing te zijn zodra ik 200 meter onderweg ben, maar ik heb geen zin om nu te stoppen en een verkleed-show weg te geven op straat. Een beetje vochtig kom ik aan in de tent waar de verkleed-show wel plaats gaat vinden. De ervaring van dinsdag leert me dat ik mijn hoortoestellen uit mijn oren trek en deze veilig en droog opberg in de tas.

Meer wandelaars trekken regenkleding aan wanneer het tijdstip van starten nadert. Er komen ook steeds meer mensen wat vochtiger binnen. En eerlijk waar: de druppels waren hard en vielen behoorlijk snel. Het voorspelde niet veel goeds, en ik zag mezelf al weer drijfnat worden onderweg. De start werd weer ingezongen, en na de eerste knip van de dag rolde ik de tent uit. Het eerste gedeelte naar het eerste rustpunt was goed te rollen, maar daarna zou het ingewikkelder worden. Ik hoefde de klim van vandaag niet aan te gaan, maar dit was één van de uitdagingen waar ik al de hele week naar had uitgekeken. Nadat ik samen met de wandelaars Raalte uit gewandeld ben heb ik het tempo er op gezet. Ik had het verschrikkelijk koud, en wilde mezelf warm rollen. Onderweg was het half donker nog, maar het werd steeds lichter onderweg. Het was heerlijk om even verzonken in mijn eigen gedachten naar de eerste rustplaats te rollen. Als eerste kwam ik aan in Haarle. Hier heb ik pauze gehouden en wat gegeten en gedronken. Ik wilde op de eerste wandelaars wachten voor ik door ging voor de 'berg-etappe', en dit bleek een heel goed besluit te zijn.

Zo druppelden de eerste wandelaars binnen, waaronder Jannie en Appie. Ondertussen had ik de regenjas al weer ingewisseld voor een extra droog jack want ik had het nog steeds koud. Maakte nog een praatje en toen kwam ook Annie aangerold. Ze had thuis even de regenbui afgewacht en was wat later van start gegaan. Omdat het volgende stuk erg ingewikkeld werd spraken we af dat ik met haar mee zou rollen. Terwijl we nog bij het rustpunt waren kwam Gerard, een journalist van De Stentor, met ons in gesprek en wilde ons op de foto zetten. Vervolgens is hij met ons mee gelopen terwijl we even een andere route namen dan de wandelaars op de originele route. Ook hier kwamen we al wat bergjes en dalen tegen, en was het af en toe even flink werken met de handbike. Ondertussen vertelden Annie en ik alles wat Gerard maar wilde weten, en nog een beetje meer dan dat. Die man zal wel gedacht hebben :-) Maar wandelaars hebben allemaal een verhaal, en daar zijn Annie en ik helemaal geen uitzondering in. Morgen staan we met foto en al in de Stentor misschien, en dan eens zien of Gerard er een mooi verhaal van gemaakt heeft.

Aangekomen op een punt waar de route de wandelaars naar 'De Schaapskooi' en het 'Joods Monument' omhoog gingen daar ging Gerard de lucht in, terwijl Annie mij naar het begin van de 'berg' bracht. In het Park De Sallandse Heuvelrug is het werkelijk adembenemend mooi! Gelegen daar aan de Hellendoornsebergweg ligt 'De Uitkijk' hoog op de berg. Deze is in de route opgenomen, en is ook een controlepunt. Om hier te komen moest iedereen de berg op klimmen, iets wat voor wandelaars ook niet gemakkelijk is. Ik heb even gewacht tot de eerste wandelaar mij voorbij liep voor ik aan de klim begon. Ik keek werkelijk de lucht in, en ik bedacht me dat er nog een mogelijkheid was om terug te gaan, maar ik heb het niet gedaan. Al vrij snel in de klim heb ik de handbike geparkeerd: het zweet brak me uit, en ik moest even een jack uit trekken. Nu ik toch uitgestapt was kon ik mooi een paar foto's maken. Ik wachtte even op een volgend clubje wandelaars, en toen deze mij voorbij waren ben ik door gegaan et de beklimming. Ook nu moest ik even mijn eigen weg zien te vinden omdat de route over een schitterend zandpad leidde wat ik in zijn geheel niet zag zitten. De klim over het fietspad was werkelijk ééntje die genoeg uitdaging bood. Tijdens de klim heb ik genoten, en aangezien 'De Uitkijk' heel snel op de bordjes stond had ik de weg er naar toe snel gevonden. Snel was ik er niet, want tot op het laatst moest ik de lucht in!

Aan het einde van de klim ging het rollen erg moeilijk, en al snel zag ik het probleem. Onderweg was er veel zand en ander bosmateriaal tussen de remmen gekropen. Het functioneerde uitermate goed als rem, maar dit was nu net niet de bedoeling. Bij 'de uitkijk' heb ik het overtollige materiaal uit de remmen gehaald, en heb wat aan de inwendige mens gedaan. De knipgast, ingehuurd voor het knippen, wist mij niet de weg te wijzen. Hij vertelde mij dat ik Nijverdal aan moest houden. Met deze kennis ben ik weer in de handbike gaan zitten en heb ik nog even van het uitzicht genoten. Toen ik aan de afdaling wilde beginnen zag ik Jannie en Appie de lucht in komen. Heb nog even met hen een praatje gemaakt. Ze gingen even aan de soep, en ik stortte mij met grote snelheid naar beneden. Dat voelde lekkerder dan de klim en ik was helemaal blij dat de klim gelukt was: de uitdaging zat er op.....

Het bos uit ben ik rechtssaf richting Nijverdal gegaan, en heb ik Nijverdal van binnenuit bekeken. Al snel had ik in de gaten dat ik helemaal fout zat. Nu ik er toch was wilde ik er ook even van genieten, en dat heb ik gedaan. Toch werd het tijd om de route weer terug te vinden, en dit was moeilijker dan ik had gedacht. Ten eerste moest ik de heuvels weer op welke ik leuk was afgedaald, en kwam ik ook tot de ontdekking dat ik aan de verkeerde kant uit het bos gekomen was. Heel handig, maar terug het bos in zag ik niet zitten.

Ik moest naar Luttenberg, dus ben ik de fietsborden Luttenberg gaan volgen. Een zeer goed idee, ik zat spoedig op de Luttenbergerweg. Deze voerde mij langs Pretpark Hellendoorn. Hier had ik geen zin om de lucht in te gaan, en dus ben ik deze verder gevolgd richting Luttenberg. Het duurde een hele poos, maar steeds voerde de borden Luttenberg mij de goede kant op, tot ik wandelaars op de weeg zag lopen! Hoera!! Ik besloot die kant op te gaan, want dan was ik weer in de buurt van waar ik wezen moest. Ik stond op de kruising Kathuizenweg-Pollenweg en ik begon de leukste, maar owwwzowww domme actie van de dag :-) Aangekomen na lange tijd eenzaam door Nijverdal te zijn gedwaald en de Luttenbergerweg te hebben afgerold vroeg ik aan de eerste lopers: “Komen jullie van Luttenberg af?”, en deze vraag werd bevestigend beantwoord. Goed, dus tegen het wandelverkeer in ben ik richting Luttenberg gerold. Immers moest ik toch naar Luttenberg toe vandaag! En toen ik een rustpunt tegen kwam bleek dit enkel en alleen een rustpunt voor de 30Km-lopers te zijn. Vervolgens kon ik weer terug de weg op, en de Pollenweg afrollen zoals ik gekomen was. Heerlijk handig, maar ondertussen kon ik wel om mijn eigen stomheid lachen: zo kom je nog eens ergens. Ik wil mijn wereld groter maken, en dit is een uiermate handige methode. Ik bedacht mij op de terugweg dat ik wel heel erg op mijn moeder lijk in dit soort dingen.

Het weer was droog ik had de wind in de rug, dus wat maken die paar extra kilometers nu nog uit. De teller stond immers al bijna op 40 Km, en Luttenberg en Raalte waren nog niet in zicht. De route ging verder, en ik zag een mooie zandweg welke te nemen was.... zo leek het. Na een kilometer ben ik omgedraaid omdat ik een zeer grote bult zand voor me zag, en ik het mijn mede-wandelaars niet aan kon doen om mij op sleeptouw te nemen. Terug op de weg ben ik de Kathuizenweg verder afgerold. Inmiddels wijzer geworden even op de routebeschrijving gezien dat ik dan ook op de 40Km-route naar Luttenberg terecht kwam. Handig een route-beschrijving, die zijn best te gebruiken zo nu en dan :-)

Goed, de extra kilometers was ik wel zat. Met de uitdaging van 'De Uitkijk' en dergelijke begon ik de armpjes wel te voelen en inmiddels was de teller over de 40 Km. Ook handig een kilometerteller op de handbike, maar kan ook demotiverend werken..... Na 5 minuten rollen zat ik op de route. In de 'relaxhouding' rolde ik al kletsend met andere wandelaars op de weg naar Luttenberg toe. Heel prettig om samen te wandelen als je moe bent. Iedereen gaat immers de zelfde kant op, en dat werkt motiverend.

In Luttenberg wachtte een vrolijk onthaal met muziek, terras en gezelligheid. De zware tocht van de uurtjes er voor was ik zo vergeten. Heb een poosje stil gestaan in Luttenberg, maar ben vrij snel doorgegaan. Het was al redelijk laat, en ik moest nu nog minimaal 10 kilometer voor ik weer in Raalte was, en de teller stond al bijna op 50. Het was nu lekker weer en de zon scheen, dus alle redenen om lekker verder te rollen door het Sallandse landschap.

Na Luttenberg komen er geen enge blubberpaden, zandwegen met bobbels of andere bergen op het pad. Gezellig leuterend met de 30-, en 20Km-lopers keer ik terug naar Raalte. Onderweg is het goed uitkijken geblazen want het rijdend verkeer racet hard voorbij en houdt weinig rekening met de stroom wandelaars. Ik probeer me aan te passen aan de links lopende wandelaars, maar dat gaat mij moeilijk af. Het ene moment vind ik mezelf een fietser en het andere moment een wandelaar. Tja, wat ben ik ook al weer?...... In ieder geval geen 'auto' of 'zwangere vrouw'.

De laatste rustpost is de mobiele post. Aangezien ik kleddernat ben van een gezond potje zweten wil ik graag een droge jas aan. En als ik dan toch van de handbike geklommen ben kan ik de blaas ook wel even legen op het mobiele toilet. De mobiele rust is helemaal uitgerust met alles wat een wandelaar nodig heeft. Ik vraag om een kop koffie, en deze wordt mij bezorgd door de jongens van de catering. Ik wandel er nog wat rond op mijn eigen benenwagen. Ja, het is inderdaad makkelijker dat ik nog een paar passen kan lopen. Ik zou werkelijk niet weten hoe dat anders had gemoeten deze 4 dagen, maar dat ter zijde. Al lopend schiet ik nog wat foto's, en als de koffie op is neem ik weer plaats in de handbike voor de laatste kilometers.  De kilometerteller durf ik nu niet te bekijken, bij de finish zie ik later, dat deze op 60,4 staat! Daarmee zijn mijn (bijna) lamme armen wel verklaarbaar.

De handbike breng ik terug, en tegen 4 uur maak ik nog een praatje met Y en O thuis. De handbike overnacht daar voor de laatste maal. Voor ik hem in de schuur zette was het bij mijn 'Blauwe Bolide' een 'mobiele-handbike-werkplaats': zand verwijderen, alle beweegbare delen in de teflon zetten na een hele dag zandhappen. Banden oppompen, en even nalopen of alles inderdaad werkt. Dat laatste  blijkt niet het geval te zijn, ik heb een rem die niet meer werkt. Na enig nadenken bliojkt ook dat Teflon hier de ultieme oplossing is: dat zand zit werkelijk overal!!!! Na 4 uur stap ik in de auto om even voor 5 uur thuis te komen. Het was een heerlijke wandeldag, en ik heb genoten van de mede-wandelaars en het Sallandse Landschap: het uitzicht was adembenemend. En als extraatje scheen de zon volop!!!!!

Thuis heb ik snel van kleding gewisseld en alle vieze kleding in de wasmachine geduwd. Het was tegen half 6 toen ik mij voor de griepprik meldde. Deze prik heb ik voor de verandering eens in mijn bovenbeen laten zetten. Het leek mij niet slim om dat in de bovenarm te laten prikken terwijl ik morgen nog minimaal 40 kilometer moet handbiken. Daarna snel even naar de winkel toe om mij vervolgens te melden bij de buren Ingrid en Gert voor het avondeten. Diesel is ook deze derde dag uitstekend verzorgd door Ingrid, en was helemaal happy toen hij mij weer zag.

Na het eten zijn Diesel en ik huiswaarts gegaan en wachtte het ritueel van douchen, wasmachine leeg plukken en de inhoud ophangen, de tas voor morgen inpakken en met Diesel wandelen. Met het wandelen loop ik nog even bij mijn ouders binnen, drink een kop koffie en ga dan weer naar huis. Voor de deur aangekomen blijkt dat ik de sleutels daar heb laten liggen, en ga ik die weer ophalen. Het schiet op deze manier ook zo op, en ik ben al zo moe! Zo is het tegen 11 uur toch echt echt tijd om te slapen. “We gaan morgen naar Heeten toe, en ik ben nog lang niet moe....-gaaaaap-!!”: denk ik nog voor ik in dromenland ben.
Een reactie posten