dinsdag 13 maart 2012

Sociale Media Club in Veghel

Gisteravond ben ik op bezoek geweest bij de SMC0413. Dit had meerdere redenen. De eerste was dat de vader van Kanjer Guusje zou spreken deze avond. De tweede reden was ook omdat Patrick Meulesteen verbonden is aan de SMC0413, en hij al eerder eens riep dat ik eens langs moest komen. De avond ging over 'goede doelen' en hoe je deze door middel van Sociale media bekendheid kunt geven, en ook je doelen op korte en lange termijn met behulp van Sociale Media kunt behalen. Iets waar ik persoonlijk ook nog veel van leren kan voor #ikrolvoorintermobiel. Dit waren voor mij de drie belangrijkste redenen om gisteren samen met Diesel en mijn kampement in de auto te springen.

Lowie van Gorp, de vader van Kanjer Guusje was de eerste spreker. Zijn verhaal was duidelijk, inspirerend en gevoelig. Als een soort talent heeft hij heel goed gebruik gemaakt van de Sociale Media het afgelopen jaar. Het was inspirerend om hem te horen vertellen. Natuurlijk veel en veel te kort, want als Lowie spreekt over zijn dochter Guusje, de Kanjerketting en Stichting Kanjer Guusje dan kan hij wel uren blijven praten. Een man welke door de omstandigheden bijzonder is geworden. Het verhaal is verschrikkelijk, wat hij en zijn familie mee gemaakt heeft, en nog mee moet maken is heel verdrietig. Het bijzondere is dat hij het verhaal op zo'n manier naar buiten heeft gebracht via zijn blog en Sociale Media dat het heel erg veel mensen aanspreekt. Zijn manier van schrijven en vertellen is pakkend en inspirerend en motiverend. Het is beeldend, en het verhaal is nog steeds actueel. Wat ik de kracht vind van Pappa Lowie is dat de blog iedere dag werd bijgehouden ondanks de ellende waar hij samen met zijn gezin in zat. Lowie is trouw aanwezig op twitter en op zijn blog. Hierdoor is niet alleen een bijzonder waarheidsgetrouw verhaal ontstaan, maar blijft het verhaal ook nog steeds actueel! Het verhaal van Lowie gaat ook nu nog door, dat spreekt mij aan! Na de avond heeft Pappa Lowie mijn boek van Kanjer Guusje gesigneerd. Het was voor ons beiden een bijzondere ontmoeting gisteren.

Na de pauze spraken Arnoud van Velzen van Stichting Lucai, en Yolanda de Fijter van 'Tribute To Guus' . Beiden zijn, net als de vader van Kanjer Guusje, vanuit hun eigen ervaringen met hun ziek kind met hun initiatief begonnen. Ze presenteerden hun stichting en hun ideeën waarna er in de brainstormsessies gekeken werd hoe ze met behulp van Sociale Media verder kunnen bouwen aan hun plannen. Beiden hebben voldoende inspiratie en hulptroepen opgedaan gisteren. Ze kunnen verder! En zo is het mooi te ervaren dat de één dit kan, en de ander dat waardoor er een volledig pakket aan hulp kan komen. En het is leuk dat ook ik daarin een steentje bij heb mogen dragen.

Voor mij als rollende luisteraar was het één en ander in de verhalen heel herkenbaar. Met mijn handicap(s) heb ik ook wel een medische-mallenmolen-geschiedenis. Daarnaast hebben mijn ouders veel extra's voor mij moeten doen, omdat een gehandicapt/ziek kind extra aandacht en tijd van de ouders vraagt. En ook voor mijn broer is dat niet altijd gemakkelijk geweest. In de tijd dat ik als kind in het ziekenhuis lag met van alles en nog wat was er nog weinig aandacht voor het psychische welzijn van zieke kinderen en hun familie. Mijn ouders hebben veel zelf uit moeten vinden. Lotgenotencontacten waren er toen bijna niet. In die tijd was er nog geen eens onderwijs in het ziekenhuis. Dat ontstond in die tijd, ik was echt verbaast toen ik op een gegeven moment in het ziekenhuis naar school moest. Een pedagogisch medewerkster kwam toen ook voor het eerst mij voorbereiden op de operatie. Ik had al zoveel operaties achter de rug dat ik het toen onzin vond. De Kanjerketting of iets dergelijks bestond niet. Het was gewoon prikken, onderzoeken opereren en verder was er weinig ruimte en begrip voor de indrukken welke het bij mij achter heeft gelaten.

Dat wij nu in een hele andere tijd leven wat dat betreft is goed. Nu is er wel aandacht voor het kind achter het ziek zijn, en is er ook oog voor de familie. De stichtingen welke vakanties organiseren, en andere wens-stichtingen voor families/kinderen waren er in mijn tijd niet. Ik ben blij dat ze er nu wel zijn, en ik heb ooit een keer met eigen ogen kunnen zien hoe magisch een vakantie-weekend kan zijn. Vanuit mijn eigen ervaring van dik 25 jaren terug weet ik hoe belangrijk dit soort initiatieven zijn. Lotgenotencontacten, wensen, vakanties en daarmee aandacht voor de mensen en kinderen achter het medische verhaal, het voegt allemaal iets toe! Het maakt alle moeilijkheden dragelijker, en als kind/mens sta je niet alleen! Het leed wat ik samen met mijn familie mee gemaakt heb is nooit op dergelijke wijze verzacht. Ik ben echt blij dat de manier waarom het dik 25 jaar geleden ging voorbij is. En internet en Sociale Media spelen daarin op vele manieren een rol.

Dik 10 jaar terug had ik mijn eerste pc thuis, en liep alles nog over de telefoonlijn. Dat is nu achterhaald ouderwets!! Het opende voor mij een nieuwe wereld. Ik had binnen twee weken lotgenotencontacten opgebouwd. Het haalde de wereld op een andere manier naar binnen, en ik zoog het destijds op als een spons! Tegenwoordig zend ik een deel van mijn wereld ook uit via het WWW. Ik zou niet weten hoe mijn wereld van nu er uit zou zijn zonder Internet. Door een deel van mijn wereld uit te zenden via het WWW help ik anderen. Ik kan mensen bemoedigende woorden meegeven. Of gewoon even direct laten weten dat ik aan hen denk. Het heeft mij veel vrijwilligerswerk opgeleverd. Het heeft me veel geleerd, en het heeft mijn wereld vele malen groter gemaakt. En dan gisteren een avond over Social Media bijwonen, dat had niemand mij 10 jaar geleden moeten zeggen, want dan had ik hen helemaal voor knettergek verklaard! Dus wat voor avond ga ik over 10 jaar bijwonen? Roep het maar, en ik verklaar je wel voor gek!

Lotgenotencontacten en dergelijke zijn belangrijk. Ik merk dat ook bij Intermobiel. De doelgroep is minder mobiel, en juist daarom kan het WWW de wereld voor hen op vele manieren naar binnen halen. Voor sommige mensen ligt de wereld via het internet letterlijk bij hen op bed. Ik kan mij niet voorstellen wat deze mensen nu zouden doen als er geen internet bestaat. Voor velen van hen is internet van levensbelang net als eten en drinken!

~~Fons~~
Een reactie posten