vrijdag 15 juni 2012

Het verhaal van Fons en de Afsluitdijk

De eerste twaalf jaren woonde ik samen met mijn familie in Westerland, op het oude eiland Wieringen. Het was een klein dorp aan het Amstelmeer. Mijn opa en oma, en andere kennissen woonden in Friesland, Drente, Groningen of Overijssel. Geregeld kwamen we dan ook met de auto over de Afsluitdijk. De verschillende jaargetijden maken de Afsluitdijk tot een hele belevenis. Geen één keer is de belevenis het zelfde. Vol bewondering sloeg ik de fietser, wandelaars en dergelijke gade welke over het fietspad over de Afsluitdijk heen gingen van Friesland naar Noord-Holland of andersom. Vond het altijd een stoer gezicht hoe deze mensen zich voorover bogen tegen de wind in, en stoeiend tegen de regen of andere weersomstandigheden op de Afsluitdijk.

Echter op een mooie dag toen we weer eens met de auto over de Afsluitdijk heen gingen vroeg ik heel stoer aan mijn vader: “Pappie, gaan we ook een keertje samen over de Afsluitdijk fietsen?” Mijn vader bromde dat we dat een keer gingen doen, en hoopte volgens mij dat ik zijn antwoord weer snel zou vergeten. Hij had beter moeten weten, want ik ben het niet vergeten. Om een heel lang verhaal kort te houden: mijn vader is een verstandige man, en heeft zijn kind met gehandicapte benen nooit per fiets over de Afsluitdijk gesleept. Dus dat deze fietstocht nooit heeft plaatsgevonden is helemaal niet zo vreemd.

Toen ik zelf ging auto rijden woonden mijn ouders inmiddels in Friesland, aan de andere kant van de Afsluitdijk. Ik woonde in de buurt van Leiden waar ik een opleiding volgde. Na die tijd bleef ik daar hangen, en zo reed ik gedurende de jaren met de eigen auto geregeld over de Afsluitdijk. En wederom met grote bewondering voor al die mensen die de Afsluitdijk anders dan met de auto wisten te trotseren.

Doordat ik de afgelopen jaren eerst ben gaan feetzen, toen ben gaan handbiken is mijn conditie aanzienlijk verbeterd. Vorig jaar maakte ik kennis met Jannie en Appie van bestgenog tijdens de SallandseWandel4Daagse. Al wandelend en kwam de Afsluitdijk te sprake, en ook het verhaal dat ik daar ooit met mijn vader eens overheen zou fietsen, maar dat dit dus niet gebeurd was. Ze vertelden over de wandeltocht van Amsterdam naar Leeuwarden die over de Afsluitdijk heen gaat, en zeiden dat het ook met de handbike goed te doen was. En aangezien het wandeltempo niet zo hoog ligt zou het waarschijnlijk wel te doen zijn.

Van het één kwam het ander, en dus heb ik contact opgenomen met SV de Lat, welke deze wandeling organiseert, begin dit jaar. En ja, met de handbike was ik welkom als ik me niet liet afschrikken door de elementen van de tocht. Nou nee, en inmiddels heb ik ook twee Kennedymarsen gerold dit jaar. Nou ja, ik heb één schrik en dat is heel veel regen en tegenwind onderweg. Zul je net zien dat iets anders een probleem gaat worden onderweg natuurlijk.....

Wel, ik ga dus morgennacht 17 juni om 01:00 uur van start om de laatste 70 kilometer mee te rollen naar Leeuwarden toe. De volle afstand van 150 kilometer van Amsterdam naar Leeuwarden is mij echt 80 kilometer te ver. Maar het idee dat de Afsluitdijk eens op een andere manier dan de auto door mij bevochten gaat worden. Ik heb er helemaal zin in!

De handbike is in orde, ik ben er klaar voor. Morgenavond brengt mijn vader me naar Den Oever om mij daar zondagmiddag weer op te pikken in Leeuwarden. Kijk, hij hoeft niet mee te lopen of te fietsen. Dus dan kan hij op Vaderdag voor taxichauffeur spelen met mijn blauwe bolide. Dat is dan de tegenprestatie, en dan ben ik na morgen zijn antwoord van jaren geleden plotseling 'vergeten'.

Ga nu eerst eens lekker slapen, en morgen rustig wakker worden terwijl de lopers in Amsterdam van start gaan. Ik rol er in bij Den Oever. Ik vind het heel bijzonder dat deze lang gekoesterde wens op deze manier in vervulling kan gaan.

~~Fons~~
Een reactie posten