zaterdag 28 juli 2012

TR4D 2012: Vrijdag, de vierde dag!!!!


De laatste dag van de Twentse Rolstoelvierdaagse begon vroeg vandaag. In verband met de huldiging in Delden in de middag rond 15:00 uur kon iedereen een uur eerder vertrekken om zo op tijd aanwezig te zijn in Delden. Om 6:00 uur liep bij mij de wekker af omdat ik op tijd in redelijk goede conditie aanwezig wilde zijn in Delden om om 9:00 uur te starten!

We zaten hier rond 7 uur al aan het ontbijt buiten. Wat een tijd om op te staan en aan de ontbijttafel te hangen. Het is een werkvakantie zo'n Rolstoelvierdaagse voor de rollers en de mensen er omheen. Niks uitslapen: hup in actie!! Na het ontbijt heb ik snel de handbike uit de schuur gehaald, en heb ik alles er aan gehangen wat mee moest. Van fototoestel tot gevulde bidons en alle versierselen die er ook bij horen op een dag als deze.

Net als de tweede en de derde dag ben ik rond 8 uur met de handbike naar Delden gerold. Voor de start zag ik Marianne en Ilse nog welke vandaag met Rienke en Zoogle mee hebben gefietst. Ze hebben Zoogle mee genomen achter de fiets met de hondenkar van Rienke. Later zien we elkaar weer bij het verzamelpunt voor de inhuldiging!

Om negen uur ga ik van start, en ik ga lekker vlot door naar het eerste rustpunt. Hier neem ik een korte stop voor de noodzakelijke dingen, en ga vervolgens weer verder. Het eerste stuk rol ik op met Patrick en zijn buddy's van deze dag. Na een poos ga ik toch weer verder in mijn eigen tempo. Neem hier en daar de welverdiende rust. Eet en drink onderweg uit mijn eigen voorraad welke ik aan boord heb.

Koekje, ranja en een medaille!
Onderweg worden we aangemoedigd door bewoners en voorbijgangers. Sommige mensen bieden ranja met koek en een medaille aan. En op een ander adres is iemand met water. Al snel blijkt dat ze weet wat een roller nodig heeft naast de aanmoediging: koel water en de mogelijkheid de bidons bij te vullen met stromend water. Ze heeft de Nijmeegse Vierdaagse gelopen, en weet dus inderdaad uit eigen ervaring dat het de kleine dingen zijn die het totaal tot een belevenis maken. We praten over de veters van Sunny en andere dingen alvorens ik mijn weg vervolg.

Deze mevrouw weet wat uit eigen ervaring wat rollers nodig hebben!
Ik ben nog geen 5 kilometer verder als ik me niet jofel begin te voelen. Wederom eet ik wat en neem een slok water. Maar de wazigheid blijft. Ik weet al wat het probleem is. En ik heb al mijn zout-tabletten verspilt deze week. Dus dat wordt langzaam door rollen en dan bij de volgende rust even vragen om een zoutoplossing. En dan is 3 tot 4 kilometer in de volle zin met deze hitte een lang stuk. Onderweg kom ik een wagen van de organisatie tegen, maar die hebben geen zout aan boord helaas. Het is nog een kilometer tot de rust, en die duurt verdomd lang in de volle zon. Wat een crisis op de laatste dag. En het had ook niet meer kilometers moeten duren want dan was ik echt de weg kwijt geweest!

Een zoutoplossing doet wonderen en binnen tien minuten ben ik al weer bij de tijd. Met dank aan de vrijwilligers die mij geholpen hebben onderweg en bij het rustpunt. Na nog even wat gebruikelijke dingen vervolg ik mijn weg naar Delden toe: het verzamelpunt voor de intocht. Ondanks de belofte dat het bos bij Twickel voor schaduw en verkoeling zorgt duurt het mij te lang voor ik uit de volle zon ben. Het laatste stuk valt me zwaar, en ik rol in een ligt verzet richting de bossen. De bossen geven wel schaduw, maar daar is ook alles mee gezegd. Onderweg kom ik nog wat bikkels tegen die voor de laatste kilometers gaan, en dat geeft in de bossen nieuwe energie. De stand van de Zonnebloem doet wonderen. Ze staan er elk jaar in de laatste kilometer voor het einde. Met een zonnebloem achterop ga ik naar beneden de laatste kilometer in. Heerlijk, en ik ben blij als ik de bocht om draai, en het eindpunt in zicht heb. Ben blij dat ik even in de schaduw met mijn ogen dicht kan zitten. Na een paar minuten kom ik weer tot leven gelukkig.

De warmte en de inspanning is wel mooi geweest. Zodra de optocht gaat lopen blijf ik even hangen om wat film- en fotomateriaal te kunnen schieten. Het is een schitterend gezicht met al die rollers voor me. Toch voel ik me niet helemaal jofel, en heb al snel de bezemwagen achter me hangen. Ik neem de tijd, en besluit de rode lantaarndrager te zijn vandaag. Ik vind het prima. Met de filmcamera in de hand geniet ik van de rondgang door Delden heen. Onderweg wordt ik verrast omdat niet alleen Ingrid er staat, maar ook haar ouders naar Delden zijn gekomen. Ze hadden het al weken geleden gepland. Ik heb geen enkel moment een vermoeden gehad dat Ingrid haar ouders in Delden zouden zijn. Maar nu begreep ik ook waarom Ingrid niet mee ging met Gert vandaag om te filmen op de route. Ze heeft stiekem haar ouders ontvangen om stiekem langs de kant te gaan staan. Het was een complete verrassing! Vorig jaar lag de moeder van Ingrid met een gebroken heup in het ziekenhuis en was de situatie best spannend te noemen. En nu zat ze in Delden om dit evenement mee te maken.

Vervolgens naar de huldiging op het schoolplein achter de sporthal. Ze hadden op een mooie manier voor schaduw gezorgd. En als rode lantaarndrager stond ik in de zon. Maar inmiddels had ik mijn rust gevonden. De huldiging was kort maar krachtig. En na hier en daar nog wat mensen te hebben gesproken ben ik via het bos van Twickel terug gegaan naar Azelo.



Het was ondanks de warmte en het zoutgebrek(je) een superdag. Ik heb genoten van de omgeving. Heb weer foto's gemaakt, en je KUNT HIER KLIKKEN om de foto's te bekijken.

Voor Intermobiel heb ik met het volbrengen van de Twentse Rolstoelvierdaagse 200 kilometer op de teller gezet. Het totaal komt hiermee op 502 kilometer te staan voor het jaar 2012.

~~Fons~~