zaterdag 22 september 2012

De 80 van De Dijk: monstertocht?


Waarom 'De 80 van De Dijk'? De Afsluitdijk bestaat dit jaar precies 80 jaar. Juist in dit jaar leek het Bill een leuk idee om juist nu een Kennedymars over de Afsluitdijk te organiseren.

Op Wikipedia staat op de pagina van De Afsluitdijk onder andere de volgende informatie:
De Afsluitdijk is een belangrijke waterkering en verkeersweg in Nederland. De 32 kilometer lange waterkering sluit het IJsselmeer af van de Waddenzee. Hieraan ontleent de dijk zijn naam. De verkeersweg, onderdeel van Rijksweg 7, verbindt Noord-Holland met Friesland. Ten noorden van de snelweg ligt een 4 meter breed fietspad, waarvan ook wel gebruik wordt gemaakt door andere voertuigen die niet op de snelweg mogen rijden. De wegen liggen niet op het hoogste punt van de dijk maar ten zuiden daarvan, zodat de Waddenzee vanaf de weg niet zichtbaar is.

Op 28 mei 1932, om 13.02 uur, werd de Vlieter, het laatste gat in de Afsluitdijk, gesloten. Vier maanden later, op 20 september 1932, werd de naam Zuiderzee officieel geschiedenis. Het binnendijkse deel heette voortaan IJsselmeer, het buitendijkse deel Waddenzee. Nadat de afrondende werkzaamheden waren voltooid, werd de Afsluitdijk op 25 september 1933 officieel opengesteld voor het verkeer. Victor de Blocq van Kuffeler, directeur-generaal der Zuiderzeewerken, verrichtte de openingshandeling.




'De 80 van De Dijk' is  ook door mij volbracht. Het was een zware tocht waarvan ik nu al kan zeggen dat het de zwaarste Kennedymars is welke ik tot nu toe gerold heb. Dit jaar ga ik geen Kennedymarsen meer rollen, maar dat had ik voor deze KM al besloten. Mijn doel is dat ik na meerdere Kennedymarsen in 2013 nog steeds kan zeggen dat deze de zwaarste is! Het was voor mij werkelijk een monstertocht. En eigenlijk hoort het ook bij de Afsluitdijk, want deze is altijd anders! Soms mooi, maar vaak lelijk, guur en afzien vanwege de harde (tegen)wind. En omdat het één rechte weg is (met één bocht) in de open lucht is deze saai volgens sommigen. Nou... ik heb me geen moment verveeld. Wel zijn de afstanden lang. Je hebt al kilometers van te voren een punt in zicht wat je gaat bereiken. Enne al die kilometers moeten nog afgelegd worden, en daardoor lijkt het niet op te schieten. Maar met iedere stap, of iedere omwenteling van de handbike kom je dichterbij. Als je maar lang genoeg doorgaat kom je echt wel waar je wezen wilt.

Klik hier voor de fotomap.

De hele week voor deze tocht voelde ik me maar matig. Heb me niet druk gemaakt of het inpakken van de blauwe bolide goed zou komen, en ben ook niet de dag er voor begonnen. Dus vrijdag heb ik alles ingepakt. Het wordt eigenlijk een routineklus, en vraagt steeds minder tijd. Heb nog lopen twijfelen over het feit of ik één of twee regenjacks mee zou nemen. Het besluit werd twee, en dat bleek later een zeer verstandig besluit te zijn. Ik had rond 7 uur in de avond afgesproken met kennissen in Hippolythushoef dat ik daar de Blauwe Bolide zou parkeren voor de nacht. Daar heb ik de handbike in elkaar gezet, en na de koffie ben ik naar De Harmonie gegaan met de gewone rolstoel om de bagagetas te brengen en de benodigdheden op te halen. Een compleet startpakket werd me aangeboden waarvan ik het breeklichtje de meest handige uitvinding van de wandeling vond! Want ondanks dat een reflectievest verplicht was, waren de breeklichtjes veel zichtbaarder op de Afsluitdijk! Dit naast de knipkaart welke niet geknipt werd, routebeschrijving en speciaal wandellampje!

Het ontmoeten van nieuwe wandelvrienden was erg geestig. De één na de ander kwam naar me toe om zich voor te stellen. De W4W-ers kwam ik nu life tegen. Of ik alle namen onthouden heb? Natuurlijk niet, maar dat komt vanzelf wel weer. Ik haalde nog een onbezonnen actie uit door mijn toch al pijnlijke elleboog zeer pijnlijk te stoten aan mijn dagelijkse rolstoel. Nog geen meter gereden met de handbike en nu al een pijnlijke elleboog voorspelde niet veel goeds.


Na een poosje heb ik de Blauwe Bolide even opgezocht. Heb de gewone rolstoel er in geduwd, en ben in de handbike gesprongen om weer terug te gaan naar De Harmonie. De dingen die gedaan moesten worden voor de start werden gedaan, ondertussen was het volle bak met zo veel wandelaars. Heb de verplichte mededelingen voorbij laten gaan terwijl ik mijn warme regenbroek aan deed. Vond ook nog tijd om foto's te schieten en gezellig te kletsen over van alles en nog wat. Er was motregen voorspeld, en dus trok ik mijn gele regenjack er ook maar bij aan. Als het begon te motregenen en ik moest er voor stoppen, dat leek mij niets. En tegen 22:00 uur ging iedereen naar buiten om te worden weg gestart.

De voorspelde motregen van de eerste uren bleek al binnen twee minuten te veranderen in een ordinaire waterval. Geweldig: voor ik goed en wel Hippo verlaten had waren mijn armen al kletsnat. Mike kwam naast me lopen, en we hadden ons tot doel gesteld om Jannie en Appie op te zoeken, echter ze hadden zo'n haast dat ze ver voor ons uit liepen. Mike en ik hebben elkaar de gehele KM gezelschap gehouden. Tijdens de stortregen hebben we elkaar er mentaal doorheen getrokken. Wat en klotenweer was het! Wat was het de eerste 23 kilometer tot de eerste campingrust afzien. De snertrust van Slager Ottens bij het Monument was aangenaam. Dit is ook de enigste keer dat ik in de trailers geweest ben. Het kost me veel energie om uit de handbike te klimmen, dus als het niet noodzakelijk is blijf ik het liefste zitten. De snertrust achter ons latend was het doorploeteren naar de camping. Stilstaan was er niet bij: doorrollen en doorlopen om bij de camping de eventuele schade op te nemen en schone droge kleren aan doen. Het was fijn om samen met Mike deze horror door te komen. Ik weet niet of ik het alleen zo ontzettend leuk had gevonden. Moest af en toe ook wel lachen: ik wil ook eens over De Dijk heen en dan boek ik zulk goed weer! Aan de andere kant weet je, dat wanneer je De Dijk over gaat dat het bar en boos kan zijn. Die Afsluitdijk is zelden vriendelijk!



Afijn, aangekomen bij de camping gingen Jannie en Appie net naar buiten voor de volgende etappe. Na het omkleden, eten en drinken en aardige woorden van de verzorgende W4W-ers ben ik De Dijk weer op gegaan. De waterval veranderde in een regenbuitje. En met mijn gevoerde regenjas en droge kleding zou het wel eens warm aan kunnen gaan voelen. Helaas had ik het koud, en ik werd helemaal niet warm! De etappe tussen de camping en wagenrust Kornwerd heb ik als lang, onplezierig en uitzichtloos donker ervaren. De kippensoep was lekker, en daarna was het nog een kort stukje naar de Steenen Man. Wat een rot stuk, en onderweg kwamen de eerste teruglopers ons tegemoet. Jannie en Appie heb ik de hand geschud: het zou geen diepte-intervieuw gaan worden. Inmiddels begon ik Jannie wel te begrijpen dat je niet over De Afsluitdijk moet wandelen. Was mijn eigen moraal ook al lang kwijt, en begreep zelf al niet meer wat er zo leuk aan is. Verklaarde mezelf meerdere malen voor gek, en begon me af te vragen hoe veel pillen ik van de psych zou gaan krijgen na deze tocht. Nog steeds had ik het ijzig koud. In de laatste kilometers naar Zurich toe begon mijn elleboog ook pijn te doen na de botsing met de rolstoel in Hippo. Heb mezelf behoorlijk toe moeten spreken om naar Zurich door te rollen met die elleboog. Aangekomen in Zurich had ik weinig honger en dorst. Heb er mijn elleboog even laten kneden en plakken. Dat gaf voldoende verlichting gedurende de terugtocht. Dat pijnlijke probleem was daarmee opgelost.

Na wat pulken in mijn tas en me opnieuw warm aangekleed te hebben gingen Mike en ik weer terug. De handbike begon wat gebreken te geven, en de medicatie-wekker ging. Ik heb Mike gezegd dat hij al vast door moest lopen. Ik haalde hem vanzelf wel weer in. Bij de bocht van Zurich sloeg ik ergens rechtsaf, en kwam een bord tegen wat mij vertelde dat ik de snelweg op rolde.... Zo koud als ik het nog steeds had ging mij gelukkig een lampje branden. Deze vertelde mij dat ik het fietspad moest hebben in plaats van de snelweg. Dus na een blik op de GPS heb ik mezelf weer terug op de route gezet. Dat hele fietspad heb ik niet rechts van me zien liggen in het donker. En ik was op dat punt vergeten de GPS te bekijken. -- De GPS is overigens het enige stuk elektronica wat waterdicht blijkt te zijn. Gedurende de gehele tocht heeft deze op het stuur van de handbike gezeten. Vol in de waterval, en geen druppeltje is binnen gedrongen. Daar kan menig producent van digitale foto-, filmcamera en mobiel kletsmachine nog wat van leren! --

Terug op het fietspad op weg naar wagenrust Kornwerd haalde ik Mike weer bij. Het was inmiddels droog buiten, en dat stemde ons beiden tevreden. Wat betreft het ruige hemelwater hadden we alles gehad. Hier en daar heb ik nog ergens een spetter gevoeld, maar daar was alles mee gezegd. Bij wagenrust Kornwerd even stilgestaan voor wat knakworsten en wat te drinken. De bidon bij laten vullen met vers water en daarna het lange saaie stuk richting de camping begonnen. Bij wagenrust Kornwerd Sunny die nog naar Zurich moest nog even sterkte gewenst. Mike liep al sinds de eerste campingrust op zijn dagelijkse schoenen. De snelheid lag bij hem niet hoog, en ik had het gevoel dat ik het alleen maar kouder kreeg. Had tegen Mike al meerdere keren geroepen dat ik op de camping een uur onder een deken zou gaan zitten. Inmiddels was het buiten al licht, zag ik de campingrust al lang liggen, en had ik 52 kilometers op de GPS staan. Hier heb ik Mike verlaten omdat zijn snelheid voor mij te langzaam was om het warm te kunnen houden. Hoopte dat ik het met iets meer snelheid warmer zou krijgen. Mijn hartslag ging wel omhoog maar ik kreeg het niet warmer. Twee kilometer voor de campingrust besloot ik te stoppen als ik op de campingrust niet op zou warmen. Spijtig van het overleven van de waterval en 60 kilometer koude doorstaan, maar nog 23 kilometers koud hebben dat zag ik letterlijk niet zitten als een gezonde en sportieve onderneming.


Net als de eerste keer ben ik weer met de handbike naar binnen gereden. Mijn tas werd aangegeven, en via een stoel ben ik uit de handbike gekropen. Ik riep volgens mij nog tegen postmuts dat het wel goed ging terwijl ik mij waardeloos voelde. Na een dixie-bezoek, de eerste kop koffie met broodje gebakken ei voelde ik me helderder worden. Binnen was het lekker warm, en terwijl ik aan mijn tweede kop koffie met broodje gebakken ei zat, kwam ook Mike binnen. Raadde hem aan even lekker te eten en de tijd te nemen. Begon vervolgens letterlijk door de tent heen te lopen en bij de tafel te snaaien: een signaal dat ik verder kon. Gelukkig, want ik was gekomen voor mijn vijfde stempel op de blauwe kaart! En wilde deze bijzondere 80 gewoon erg graag volbrengen op een verantwoorde manier voor lichaam en geest.

Met een warm lijf hees ik me nogmaals in warme kleding voor de volgende etappe en ging rustig weer De Dijk op. Na een kilometer was het met de gevoerde regenjas aan te warm in plaats van te koud. De zon scheen af en toe, en De (Pokke)Dijk hield de harde koude wind tegen. De lange mouwen van mijn trainingsjack hield ik aan, en daarover mijn reflectievest. Terwijl ik nog aan het pulken was haalde Mike me in. Ik heb nog wat foto's gemaakt en vervolgens kwamen Monique en Adriaan er aan. Samen met hen ben ik richting het Monument gegaan. Al foto's makend en kletsend schoot het redelijk op. Maar natuurlijk, als je denkt dat je er bijna bent, dan is het toch nog een pokken-end! Op de grote borden staat 1200 meter, en dat is lopend echt een heel end!


Na het stevige ontbijt van de camping ging het broodje hamburger er zo achteraan. Blijkbaar verbrandde ik nog het één en ander om het lijf op temperatuur te houden. Toen we verder gingen sloot ook Mike zich weer aan, en in zo liep ik met Mike, Adriaan en Monique richting Den Oever. En ja, de brug ging open voor onze neus, en dus moesten we verplicht wachten. In de zon was het aangenaam. De brug ging ook weer dicht waarna we al vrij snel vaste wal onder de voeten hadden. Bij Wiron stond de koffie klaar. Inmiddels durfde ik het aan om de lange mouwen uit te doen, en in dubbel shirt en reflectievest ging ik in gezelschap van de club richting Hippo. Iedereen deed een beetje zijn eigen tempo, maar ver uit elkaar lagen we niet. Gevoelsmatig duurde het te lang voor we in Hippo waren: de batterijen waren helemaal leeg. Iedereen was het helemaal zat. Het was mooi over Wieringen lopen. Nu zonder waterval en met daglicht zag het er weer ouderwets goed uit. Ditt was het leukste stukje van deze Kennedymars. Alleen jammer dat iedereen eigenlijk te moe was om er echt van te kunnen genieten. Eindelijk was het 14:30 uur en rolde ik De Harmonie binnen. De oorkonde was ook voor mij voorzien van een foto vanwege mijn eerste lustrum. Deze mooie oorkonde kan ik erg waarderen, en ik ben er dan ook blij mee. De stempels, sticker en het embleem heb ik ook in ontvangst mogen nemen. Met gepaste trots zal ik binnenkort het embleem op mijn nieuwe wandeltas (laten) zetten.


Na een uurtje hangen in De Harmonie ben ik richting de Blauwe Bolide gegaan. Op rustige snelheid  heb ik al het rijdend materieel in de Blauwe Bolide gedaan. Iets na 16:00 uur ging ik voor de vierde keer binnen 24 uur de Afsluitdijk over. Deze keer was ik heel erg blij dat ik na 20 minuten bij Friesland van De Dijk af reed. Met de auto was het veel minder afzien dan de voorgaande uren. Onderweg naar Zwolle belde Jannie nog even op om te vragen hoe het gegaan was. En zo kleppend met haar schoot de rit naar Zwolle ook lekker op. Tegen 17:30 was ik met al mijn tassen binnen in huis. Moe maar voldaan trok ik alle natte elektronica uit de tas om deze voor een de nacht op de tafel te laten drogen. Na het eten en ophalen van Diesel lag ik voor mijn doen vroeg in bed. En na de klok +1 uur rond geslapen te hebben voelde ik me zondag heel erg brak. Dat brakke gevoel heeft tot en met maandag geduurd, en dinsdag begon ik me weer normaal te voelen.

Het monster van een Afsluitdijk heb ik twee maal op eigen kracht bedwongen. En ik heb het 60 kilometers lang heel erg koud gehad. Met steun van Mike en de uitermate goede verzorging van Bill en zijn troepen is het me gelukt. De tweede campingrust was erg bepalend voor het wel of niet opgeven. De eitjes die daar met liefde gebakken werden hadden een heilzame werking op mijn lichamelijk welzijn, en daarmee het slagen van deze KM. Deze '80 van De Dijk' welke mijn vijfde Kennedymars was, gaat de geschiedenisboeken in als onvergetelijk zwaar. Deze zeer bijzondere tocht naar aanleiding van de 80 jaar oude Afsluitdijk had ik ondanks alle ellende voor geen goud willen missen. Ik ben Bill dan ook dankbaar dat ik deze geweldige (monster)tocht mee mocht rollen!

~~Fons~~

Voor Intermobiel heb ik met het volbrengen van 'De 80 van De Dijk'  weer  80 kilometer op de teller gezet. Het totaal komt hiermee op 749,5 kilometer te staan voor het jaar 2012.