maandag 7 oktober 2013

Help! Ik heb een hondenleven

Eindelijk was het zo ver: zondag 6 oktober was de dag waarop ik samen met het team 'Hond & Zo' de kennel in ging. In het kader van de actie 'Help! Ik heb een hondenleven' ben ik op het Dierenopvangcentrum Amsterdam van 8 uur in de ochtend tot 8 uur in de avond in een kennel gaan zitten.

Met de opbrengst van de actie worden nieuwe speelvelden voor de honden aangelegd. Met de opbrengst van de actie van 2012 zijn drie nieuwe speelvelden voor de honden gerealiseerd. Er moeten nog meer speelvelden komen voor de honden die voldoende uitdaging biedt zodat de honden na een uur spelen en nadenken weer helemaal rustig terug de kennels in gaan. Met de nieuwe speelvelden wordt de levenskwaliteit van de honden in het Dierenopvangcentrum Amsterdam aanzienlijk verbeterd. Dat dit niet alleen een fabeltje was, daar werden we gisteren pijnlijk getuige van.

KLIK HIER VOOR DE FOTO"S

Afijn, gistermorgen om 6 uur in de ochtend stonden Petra en Alicia voor de deur. Diesel en ik konden met hen meerijden naar Amsterdam. En zet ons in een auto, en we hebben meteen al de grootste lol met zijn allen. Nog leuker werd het toen Marko, een mede teamgenoot belde met de mededeling dat ze bij hectometerpaaltje huppeldepup reden op de A1. Ik vroeg me droog af hoe hij dat kon zien want hij heeft immers, net als zijn vrouw Soraya, een blindengeleidehond van Desudo. En ook Charissa is de gelukkige bezitster van een Desudo-hond, en ook haar zus Michelle ging mee de kennels in. Al met al hadden we dus een behoorlijk leuk team. En dus gingen er ook drie blindengeleidehonden van Desudo en één hulphond van Service Dogs mee de kennels in.

Bij aankomst in het Dierenopvangcentrum Amsterdam moest iedereen nog wakker worden met koffie. Rond 8 uur werden we in de kennels gezet. En dan was wel even vreemd om in een kennel te staan met en stoel een tafel een een lig-zit-kussen er in. De binnenkennel is niet groter dan 2 bij 2 meter, en ook de buitenkennel die er aan gekoppeld was bedroeg die grootte. Veel bewegingsruimte is dat dus niet te noemen. Later op de ochtend ben ik nog even via het leuk de buitenkennel in gekropen. Net als de binnenkennel is ook de buitenkennel een prikkelarme omgeving. Wel was er een speelveld. In verband met onrust en het blaffen van de honden is kunnen de honden in de kennels de honden op de speelvelden dus niet zien. Na een paar uurtjes in de kennel was ik al blij dat ik in staande positie er mensen kon zien. Het was gisteren ook open dag in het Dierenopvangcentrum Amsterdam, en dus was er best veel te doen. Ondanks de drukte van de open dag vond ik de omgeving nog steeds zeer prikkelarm.

Met het team was het na de koffie wel erg gezellig. We zaten met zijn allen op de zelfde gang, en konden op die manier met elkaar praten, lachen en moppen tappen. Dat maakte het wel gezellig voor ons. Wij hebben elkaar min of meer uit kunnen kiezen voor 12 uren, en hebben het gezellig gemaakt. Echter hebben de honden die er moeten zitten niets te kiezen in wie hun buurman/buurvrouw gaat worden. Daar zitten ze verplicht hele dagen naast elkaar in een prikkelarme omgeving. Ze worden 3 tot 4 keer per dag uitgelaten. Eens per dag mogen ze een uur uitrennen op een speelveld op de binnenplaats van het Dierenopvangcentrum Amsterdam. Dit is ook het enigste speelmoment van de dag waarop ze hun overtollige energie en frustratie er uit kunnen rennen. Wanneer ze het geluk hebben dat er een goede klik is met een andere hond, dan mogen de honden samen op een speelveld.

Tegelijkertijd opgesloten in een hondenhok ben je meteen afhankelijk van wanneer je door de verzorger eten en drinken krijgt, maar ook uitgelaten wordt. Gisteren zijn we allemaal zeer goed verzorgd door Jan. Hij heeft het erg druk gehad met ons team met speciale benodigdheden. En we hebben heel wat herrie zitten maken. En ondertussen kwam het publiek van de open dag langs om ons te bekijken. Dat geeft wel een beetje weer hoe je je als hond moet voelen als er mensen langs je hok lopen. Je wordt er na een paar uur wel een klein beetje simpel van, en ik vond het ook erg vermoeiend. Toen de open dag ten einde was vond ik dat geen enkel probleem. Kon ik eindelijk rustig in mijn kennel hangen.

Naast de goede verzorging in de kennel zijn we met zijn allen inclusief onze honden uitgelaten op een nieuw speelveld van het Dierenopvangcentrum Amsterdam. Deze is vorig jaar aangelegd met de opbrengst van de actie van 2013. Aangezien het dus open dag was had het publiek vanaf de eerste verdieping mij zicht op het speelveld waar wij werden uitgelaten. Het gaf een beetje het gevoel alsof we een vreemd soort beesten waren die er liepen. Onze 4 honden hebben even laten zien waarom een nieuw speelveld vol uitdagingen en speelmateriaal zo broodnodig is. Ze hebben gerend, gespeeld, gezwommen. Ze gingen helemaal LOS, en na een dik half uur waren ze helemaal gesloopt. En dus gingen ze helemaal moe weer mee terug met ons de kennels in voor de rest van de dag. Onze vier honden hebben dus even heel goed laten zien waarom zo'n uitdagend speelveld van levensbelang is voor de honden die in het Dierenopvangcentrum Amsterdam verblijven. Het is hun enigste uitlaatklep van de dag. Dat is wel even iets om over na te denken. En juist omdat ook ik 12 uren in de kennel zat was zelfs voor mij het speelveld inderdaad het 'uitje van de dag'. En dan zaten wij er maar 12 uurtjes in de kennel....

In het Dierenopvangcentrum Amsterdam doet men veel voor de dieren die er zitten. Echter is niet alles mogelijk. Dus middels acties zoals 'Help! Ik heb een hondenleven' is het mogelijk om de honden uitdagende speelvelden te geven waar ze even helemaal LOS kunnen gaan.

Tevens ben ik  de kennel in gegaan om ook te ervaren hoe het dus is om 12 uren gebonden te zijn op één plaats zonder weg te kunnen. Dit ook omdat veel mensen dus vanwege hun chronische ziekte gebonden zijn aan huis en/of bed. Ik was 12 uren gebonden aan de kennel gisteren. Alles wat voorbij komt aan bezoek, eten, drinken of wat dan ook geeft afleiding. Het is heel vreemd om niet zelf weg te kunnen en dus afhankelijk te zij van alles wat voorbij de kennel trekt. Ook al had ik een verbinding met Internet is menselijke interactie ook van levensbelang. Het verblijf in de prikkelarme omgeving van de kennels heeft mij wel doen nadenken. En ik denk dat het dichtbij de ervaring zit die huisgebonden mensen helaas ook hebben. Dus in plaats van 'rollen voor Intermobiel' heb ik dit keer gezeten voor Stichting Intermobiel. tevens heb ik een stapel folders achter mogen laten!

Vanmorgen was ik blij met mijn huis waarin ik vrij was van de ene ruimte naar de andere ruimte te kunnen gaan. Tevens kan ik weer zelf bepalen wanneer ik weg ga en weer binnen kom. Zelf bepalen dat ik naar het toilet moet zonder dat iemand de deur van de kennel open hoeft te draaien. Een dag kennelhangen heeft mij wel even aan het denken gezet.

Dan even nog wat bijzonderheden van de dag.
We werden er in de ochtend op gewezen dat er geen avondeten was geregeld. Via internet en telefonie werd ons als hokzitters verzocht te bellen voor een gesponsorde avondmaaltijd. We hebben Pizza's gegeten van Julia's Amsterdam en het toetje werd door Verona Gelati verzorgd. Beiden hartelijke dank voor de sponsoring en het voorzien van de maaltijd. Het was zeer lekker! Beide zaken zijn een echte aanrader voor als je in Amsterdam bent.

Na de warme maaltijd hebben we onze tijd uitgezeten. Om 20:00 uur werden we de kennels uit gehaald, en hebben we nog met zijn allen wat zitten drinken. Hierna is iedereen moe maar voldaan naar huis gegaan. Het was een zeer bijzondere dag. En je moet het gedaan hebben om te begrijpen wat het inhoudt: Leven als een hond.

In het Dierenopvangcentrum Amsterdam was gisteren ook een recordpoging honden wassen. Binnen 8 uren moesten er minimaal 120 honden gewassen worden. Vanmorgen was er een item te zien bij Wakker Nederland. De opbrengst van deze actie is ook naar 'Help! Ik heb een hondenleven' gegaan.


Tevens werden we gewezen op het werk van Stichting Dutch Cell Dogs. Zeer belangrijk voor ook de asielhonden welke moeilijk plaatsbaar zijn, en tegelijkertijd ook voor de gedetineerden.

Om verveling tegen te gaan in de kennels werd ons een enveloppe met hersenspellen aangeboden door 'hersenwerk voor honden'. Honden hebben naast een lichamelijke uitdaging ook een uitdaging voor de hersenen nodig. En ja, ik heb de enveloppe ook open getrokken rond 17:00 uur. Ik had het helemaal gehad, en dan heb je alles gedaan in de kennel wat er te doen valt. Een uurtje puzzelen tot de avondmaaltijd was zeer aangenaam. Hersenwerk voor honden bedankt, anders was ik tegen de muren van de kennel omhoog gevlogen.

~~Fons~~

NB: Doneren kan nog steeds!!!!


Een reactie plaatsen